Eigenlijk is hij geen voorvader, maar een verwante. Op  19 februari 1945 overleed hij in Haren. Hij was onderwijzer en vertrok op enig moment naar "De Oost" (Oost-Indie; thans Indonesie) om daar in Rijksdienst als onderwijzer aan de slag te gaan. Kornelis ter Laan (die van het Groninger Woordenboek) schreef over hem. Dat stukje werd in het DvhN geherpubliceerd. U vindt het hieronder. 

 

Jan Groenema, zn. van Jurrien Groenema en Abeltje Degenhardt, geb. op 29-12-1868 te Slochteren, onderwijzer, ovl. (76 jaar oud) op 19-2-1945 te Haren, tr. (resp. 20 en 23 jaar oud) op 16-3-1889 te Slochteren met Grietje Alfing, dr. van Tonnis Alfing en Anna Wiegman, geb. op 29-3-1865 te Midwolda, ovl. (78 jaar oud) op 26-5-1943 te Groningen.

Uit dit huwelijk: 

1. Abelina Anna Groenema, geb. op 25-7-1889 te Slochteren, tr. (resp. 27 en ongeveer 21 jaar oud) op 5-4-1917 te Vrijenban met Hugo Smits, zn. van Frederik Lambert Diederik Smits en Johanna Reiniera Aartje Vos, geb. circa 1896 te 's-Gravenhage.

Het gezin vertrok op 19 september 1889 naar Oost Indie, waar Jan Groenema als onderwijzer werd aangesteld.

Aan hun afscheid werd door Kornelis ter Laan een stukje gewijd; gepubliceerd in Het Nieuwsblad van het Noorden, d.d. 5 mei 2001.

Rubriek: APMOAL WOAR deur KNELIS TER LAAN.

OFSCHAID

'T Was din zo wied: Jan Groenemoa was in de Oost benuimd: der wör hoast achter zet en in September 1889 mozzen ze vot: hai  en Griet en 't lutje. Meester zee: wie mozzen dij leste oavend moar bie hom in hoes komen, en doar zatten wie din in de veurkoamer op n duustere Septemberoavend. Meester in hÖrn op kroakstoul; hai keek 't heer es over, dou wie der apmoal zatten, en hai streek zok over zien laange widde board. Weer ain van zien leerlingen, dij de wiede wereld in gong. Ik zag 't dudelijk: Hai keek noar ons, Schrik en Brondiek wassen der vanzulf ook bie, woar zollen dij wel apmoal belanden? Ook noar de Oost. Hai zol ze din wel nooit weerzain. ..

Achter toavel Meesterske mit de olle doedelmuts op; dij kwam nooit of, vanwegens kopzeerde. Din Griet, dij nou weer 't hoogste woord haar mit Johannoa; dat haren ook ja kammeroadskes west. Ik haar docht, dat wie nou over de grode raais proaten zollen en dat wie heur nou in tien joar nait weer te zain kregen. En over de Oost en over ales wat ze te zain kregen.

Meester haar't er ok nog wel even over. Moar aans, nee; 't was hoast net n gewone veziede. Meester de Vries haar 't over de jacht op Drent en houveul korhounder hai wel schoten haar. Jan Groenemoa vertelde van 't een-aier-zuiken achter Diek. Schrik zat er moar wat sloereg bie; hai zat weer veur 't eksoamen en hou zol 't nou oaflopen?

En wie kregen ons gewone taks: drij kopkes kovvie en twij zeupkes. Meesterske was aans moar zuneg, maar hail noar de Oost, dat was toch wat biezunders. En zo pruiten wie over gewone dingen en dat was ook moar goud, want ieder docht bie zokzulf, dat 't toch n wondermooie verlözzen was. En zo is 't elf uur worden was 't tied om op te breken. Wie stonden nog even op weg onder de aikenbomen. 't Was duuster. Wat Jan Groenemoa docht, kon ik dou nait zain. Hai zee allain moar, op zien Hollands: "'t Ga je bijzonder!"